بارها بهش گفتم حامد ...

نقدی کوتاه و گذرا بر حامد بهداد 

بارها بهش گفتم حامد ، بازیگر خوبی مثل تو شدن کاری نداره البته همه می تونن بازی کنن این بازیگریه که مهمه ولی آدم جسوری مثل تو شدن کار هرکسی نیست .

حامد آدم جسور و عجیبیه خوشا به حال خانواده دوستان و اطرافیانش که یک آدم متفاوت رو تجربه می کنند .

بارها بهش گفتم حامد ، اینقدر از خودت تعریف و تمجید کردی که از مخاطبینت این فرصت با ارزش رو گرفتی واونا رو از لذت تعریف تازه ای از تو محروم کردی .

بارها بهش گفتم حامد ، از اینکه ادای آدمای متواضع رو در نمیا ری و صادق هستی شایان تقدیری ولی ، پیشنهاد می کنم همچنان جسارت در بازیگریتو افزایش بده و جسارت در تعریف و تمجید از خودتو کاهش و این خلاء رو در مخاطبینت ایجاد نکن .

بارها بهش گفتم حامد ، اگه تونستی تو مدت بسیار کوتاهی این همه طرفدار پیدا کنی فقط و فقط بخاطر بازی های درخشانت بوده و جسارت در بازیگریت نه تبلیغات خودت برای خودت . مخاطبین سینما خوب فرق بین بازی و بازیگری رو می دونن و گرنه یه دفعه این همه طرفدار پرو پاقرص پیدا نمی کردی و در بالاترین آمارها جا نمی گرفتی .

بارها بهش گفتم حامد ، از ورود به عرصه های جدید بازیگری استقبال کن ولی از ورود به حاشیه پرهیز چون حاشیه فقط بهت کمک میکنه تا معروف تر بشی در حالی که محبوبیت تو فقط وفقط مدیون بازی های درخشان تو خواهد بود.

بارها بهش گفتم حامد ، این تو نیستی که باید به دنبال سیمرغ و اسکار باشی  بلکه سیمرغ و اسکاره که باید به دنبال تو باشه ، فراموش نکن اینا همشون بهونست خودتو با این بهونه ها سرگرم نکن ، برای بازیگریت حد و حدود نذار تو فراتر از بالاترین جایزه ها هستی .

بارها بهش گفتم حامد ، دوست دارم، دوست دارم، دوست دارم، فقط و فقط بخاطر بازی های درخشانت و شخصیت صادقت   بقیه همه بهونست .

بارها بهش گفتم حامد ...

                                                                  منتقد :   وبلاگ ستارگان سینما وتئاتر

نقد فیلم جایی برای پیر مردها نیست....

نگاهي به فيلم جونو ساخته جيسون ريتمن محصول سال 2008

سال ها پيش سر کلاس دانشگاه استادي داشتيم که درباره تکنولوژي جديد و مانيتورهايي حرف مي زد که باريکند و هيچ لامپ تصويري ندارند، و ما همه حيرت زده از او سوال مي کرديم که چطور ممکنه، چي جوري کار مي کنه؟    و استاد بعد از توضيحاتش به ما لبخند مي زد و مي گفت الان من مثل کسي هستم که پنجاه سال پيش به يک ده کوره يي آمده و از ماشيني حرف مي زند که بدون اسب کار مي کند، يا تلويزيوني که همه جاي دنيا را مي توان با آن ديد. بعضي اوقات فيلم هايي ساخته مي شوند که ارزش شان نه فقط براي نوع ساخت و جايگاه شان در سينماست بلکه براي نشان دادن چهره يي از روابط آدم ها و مسائل اجتماعي است که ما خود را در فاصله زيادي از آنها مي بينيم و حيرت زده مي شويم. گاهي داستان هايي مي خوانيم يا فيلم هايي مي بينيم که از همان نوع حرف زدن شخصيت ها با هم و از همان ابتداي ايجاد گره و پرسوناژهاي فيلم دستگيرمان مي شود که اينجا انگار جايي نيست که ما زندگي مي کنيم، و اين آدم ها همان موجوداتي نيستند که از آنها سراغ داريم. يکي از آن فيلم ها «جول و جيم» فرانسوا تروفو بود. جايي که تروفو (البته فيلم اقتباسي از رمان بود) از مثلث عشقي حرف مي زند که نه خيانت به آن معنايي که ما تاکنون در ادبيات و سينماي مان به آن پرداخته ايم، هست و نه عشق. همه کلمات، سنت ها و جهان فکري که ما دودستي به آن چسبيده ايم و مي گوييم که همين است و جز اين نيست، نابود و جلوي چشم هاي مان بي اعتبار مي شود. يکي از آن فيلم ها هم همين فيلم «جونو» است. فيلم از همان ابتدا ما را با شخصيتي پرانرژي و فعال که در رفتار و حرف هايش پر از نکته هاي طنازانه است، آشنا مي کند که با بازي عالي (اًلن پيج) در نقش جونو در فيلم کاملاً جاافتاده است. اما چيزي که در اين ميان ارزشمند و جالب است طرز برخورد بازيگوشانه اش با اين مشکل و رابطه اش با همکلاسي هايش و از همه مهم تر عکس العمل پدر و مادر ناتني اش است. هيچ خبري از احساس گناهي که ما هر روزه براي کمترين چيزها با آن درگيريم نيست.تنش ها و اتفاقات ناگوار هم، جزيي از زندگي است و با آن مثل يک امر طبيعي برخورد کرده و راهي براي رفع آن پيدا مي کنند. هيچ کس کسي را براي کاري سرزنش نمي کند. هر چند اگر هنرمند را فرزند زمانه اش بدانيم، مي توانيم به اين فکر کنيم که شايد، حداقل هاي اين جهان در جهان واقعي او وجود داشته که توانسته چنين جهاني بيافريند. تيتراژ ابتدايي فيلم و حضور دختري بازيگوش و پرانرژي و رفتار هاي فرمي فيلمساز از همان ابتدا ما را به ياد کار زيباي ژان پي ير ژنه يعني «اميلي» مي اندازد؛ فيلمي که هر چند از بازي ها و تصاوير زيباتري، و به طور کلي فيلمنامه مستحکم تري از «جونو» برخوردار است ولي نمي توان تاثيرگذاري فيلم ژنه را در آن ناديده گرفت، چه در پرسوناژهاي فيلم و چه نريشن هاي رمان گونه فيلم و چه رفت و برگشت ها براي نشان دادن شخصيت هايش. يکي از سکانس هاي ارزشمند فيلم زماني است که جونو متوجه مي شود زن و مردي که قرار است کودکش را به آنها بسپارد يعني حدود شش ماه بعد، در حال جدا شدن هستند. اينجاست که در همان 16 سالگي به تجربه ژرفي از روابط انسان ها مي رسد، اينکه چگونه مي توان از رابطه انسان ها با هم مطمئن شد؟ چه چيزي مي تواند تضمين کند که يک زوج مي توانند براي هميشه با هم خوشبخت شوند و آن چيزي که شش ماه پيش عاشقانه مي خواستند و حاضر بودند برايش جان دهند، هنوز هم طالبش باشند. و اينکه جدايي و از دست رفتن عشق يا صميميت بين انسان ها، هر لحظه ممکن است شکسته شود و اين يکي از قواعد بازي است که هيچ گاه نمي توان با قرارداد و گرو گرفتن پول و چيزهاي ديگري از اين قبيل، جلوي آن را گرفت. در تمام فراز و فرودهاي روايت فيلم، موزيک هاي زيبايي پخش مي شود که به فيلم جان مي دهد و تاثير تصاوير فيلم را دوچندان مي کند. در انتهاي فيلم نيز هنگامي که جونو، کودک را به آن زن تنها مي بخشد، دوباره کنار همان پسر دوئًت مي نوازند و بهشت زيبايش را به همين سادگي به پايان مي رساند

وبلاگ لذت پرواز به زودی به روز خواهد شد